ابراهيم ( ع ) خيلى بالاست ؛ چون صد در صد در مقابل خداوند تسليم بود : وَ مَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّة إِبْراهيمَ إِلَّا مَنْ سَفِهَ نَفْسَه وَ لَقَدِ اصْطَفَيْناهُ فِي الدُّنْيا وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَة لَمِنَ الصَّالِحين إِذْ قالَ لَهُ رَبُّهُ أَسْلِمْ قالَ أَسْلَمْتُ لِرَبِّ الْعالَمين « 1 » و چه كسى جز سفيه ، از آيين ابراهيم روى بر مىتابد ؟ و ما او را در اين دنيا برگزيديم ؛ و البته در آخرت نيز از شايستگان خواهد بود . هنگامى كه پروردگارش به او فرمود : « تسليم شو » ، گفت : « به پروردگار جهانيان تسليم شدم . » اين دو آيه‌ى شريفه به ما مىفرمايد : بايد در مقابل خداوند متعال تسليم باشيم و گرنه سفيه هستيم . با اعمال من درآورى كه نمىتوان راه پيش برد . عبد اللَّه بن سنان از امام صادق ( ع ) روايت مىكند كه فرمودند : به زودى شبهه‌اى به شما مىرسد و در آن بدون نشانه‌اى آشكار و امام هدايت مىمانيد و كسى از آن شبهه نجات نمىيابد مگر آن كه دعاى غريق را بخواند . گفتم : دعاى غريق چگونه است ؟ فرمودند : مىگويى : « يا اللَّه يا رحمان يا رحيم يا مقلّب القلوب ثبّت قلبي علي دينك » . من هم گفتم : « يا اللَّه يا رحمان يا رحيم يا مقلّب القلوب و الأبصار ثبّت قلبى على دينك » امام ( ع ) فرمودند : خداى تعالى مقلّب القلوب و الأبصار است و ليكن همچنان كه من

--> ( 1 ) . بقره / 130 - 131